Üç gün ha!” diyordu. “Yavrumu doğumundan sonra sadece üç gün mü yaşatabilmişler demek! Minicik bir bebeğin açlıktan ölmesine vicdanları nasıl müsaade etmiş?”
Yıllar süren biteviye bir kovalamacanın yorgunluğundan bitap düşmüş adam, dalgın dalgın evine doğru yürürken, artık mazide kalmış hazin bir öykünün hatırasıyla titredi. Karısının da doğum yaptıktan üç gün sonra vefat ettiği aklına gelmişti. O anda, gönlünde çiçekler açtı. Eşinin rüyasına giren gül yüzlü kadınları da hatırladı. Onların karısına verdiği müjdeyi de… Her şey öylesine birbirini tamamlıyordu ki…
Sanki bir an, karşıdaki uçsuz bucaksız ufukların ötesinde, kucağında ak kundaklı bebeği ile sonsuzca mutlu eşinin, kendisine özlemle bakarak gülümsediğini sandı…
