Vazo gözümün önünde yere düşüp tuz buz oldu. Annemin hediyesiydi, manevi değeri vardı benim için. Öfkeyle üzerine yürüdüm, vurmamak için kendimi zor tuttum, onu silkeleyip ağzımdan ileride çok pişman olacağın o sözler, o beddualar çıkıvermişti.”
Kemikleri kırılasıca, üzerine duvar yıkılasıca” Aradan uzun zaman geçti yapılan dua ve bedduanın arşa yükselip meleklerin de amin dediğini bilmiyordum.
Bedduamı da unutmuştum. Zaman uçup gitti sanki biz yavaş yavaş ihtiyarlarken çocuklar büyüdü meslek iş sahibi oldular. Tek tek yavadan uçup gittiler. Bir o küçüğüm kaldı yanımızda, O da devlet memuru olmuştu, kendini kurtarmıştı
