Adeta elimiz ayağıımız O olmuştu. Her şeyimize koşuyor, yemek için onun yolunu gözler olmuştuk. Büyükler arayıp sorsalarda yanı başımızdaki oğlumun yeri bir başka olmaya başlamıştı, hele de yaşlanmaya başlayınca insan aranıyor yanında, başka bir şey değil.
Gönlümüzden de onun muradını görmekten başka bir şey geçmez olmuştu. Arada lafı geçince ben abimler gibi sizi bırakmam şu dededen kalma eski evi yıkar yeni bina yapar altlı üstlü otururuz diyordu.. Nihayet o eski evin olduğu arsayı müteahhite vermiştik üç daire karşılığı.
Bizimkiler neredeyse her gün oraya gidiyorlardı. Yıkım başlamış ardından da temel kazılacaktı.
Yine böyle bir günde oğlum babası ile beraber o eski eve gittiler o anda işçilerde yıkma devam ediyorlar. Oğlum babasında uzaklaşır ve işçilerde onun orada olduğunu fark etmezler, duvar üstüne düşer.
